Humor Art

Historia kultury hip-hopowej i rapowej (1973-1979)

Kultura hip-hopowa narodziła się w pokoju, na pierwszym piętrze przy 1520 Sedgwick Avenue 13 sierpnia 1973 r. w Bronx w Nowym Jorku. Clive Campbell, znany również jako DJ Kool Herc, nagrywał rekordy na imprezie swojej siostry. Pozostając wierny swoim jamajskim korzeniom, był znany na Bronxie z najgłośniejszego systemu dźwiękowego. Podczas gdy Herc grał wiele płyt dancehall i funk, w tym utwory z albumów na żywo Jamesa Browna, jego przyjaciel Coke LaRock pełnił funkcję mistrza ceremonii lub MC. Campbellowie niewiele wiedzieli, że na ich przyjęciu było kilka elementów – DJ’ing, MC’ing i taniec – nowej innowacyjnej kultury. Podczas gdy wielu artystów rapu i uczonych lokalizuje narodziny kultury hip hop w Stanach Zjednoczonych, początki tego rozwijającego się gatunku zawsze były diasporyczne i polikulturowe. Hip – hop był po części wynikiem migracji ludzi i kultury. Pierwszych trzech wybitnych DJ-ów urodziło się na Karaibach lub w rodzinie imigrantów. Campbell i inni DJ-e, tacy jak Afrika Bambaataa, wnieśli elementy karaibskiej kultury DJ-skiej, takie jak głośne mobilne systemy dźwiękowe i „opiekanie”, które odnosiły się do rozmawiających o muzyce demonów. Hip hop czerpał także z innych gatunków muzycznych, takich jak funk, disco, soul i electro. DJ-e ​​samplowali tę muzykę, co wiązało się z wykorzystaniem części utworów lub ich ponownej interpretacji.

Bronx 1970
Clive Campbell – Dj Kool Herc

Breakbeat stworzył dźwiękowy kręgosłup muzyki rap. Kool Herc odkrył przerwę podczas deejayingu. Herc zauważył, że tancerze lubią pauzować przerwę między bębnami w poszczególnych utworach. Deejays zwerbowali także MC, którzy pomagali rozpalić atmosferę w tłumie. Emcees zaangażował tłum, wykrzykując rymowane frazy i prowadząc pieśni. Grandmaster Flash odkrył „zadrapanie”, kolejną istotną technikę deejay, która zmieniła gramofon w instrument. Kool Herc i Afrika Bambaataa występowali również w roli tancerzy breakdance, z których wielu to Portorykańczycy i Latynosi. Kultura hip hopu pojawiła się w kontekście restrukturyzacji gospodarczej Nowego Jorku w latach siedemdziesiątych. W tej dekadzie kryzysu fiskalnego, odprzemysłowienia , i rewitalizacja miast zdziesiątkowały Bronx. South Bronx wypowiedział dziesiątki tysięcy miejsc pracy. Czterdzieści procent sektora przemysłowego zniknęło. Stopa bezrobocia młodzieży wzrosła do 60%. Projekty rewitalizacji miast i budowy drogi ekspresowej Cross-Bronx wyparły Afroamerykanów i Portorykańczyków. Około 60 000 domów Bronx zostało zrównanych z ziemią w latach 60. i 70. XX wieku. Upadek ruchu Czarnej Mocy, wzrost rynków narkotykowych i gangów ulicznych stanowiły tło dla młodych Murzynów i Portorykańczyków, którzy starali się artystycznie nadać sens swojemu życiu na przełomie lat 70. i 80.

Impreza na ulicach Bronxu

Deejays stanowili podstawę kultury hip hopu w latach siedemdziesiątych. Organizowali imprezy i byli głównymi artystami. W połowie lat 70. XX wieku DJ-e Kool Herc, Grandmaster Flash i Afrika Bambaataa zdominowali rozkwitającą scenę hip-hopową. Grandmaster Flash, Afrika Bambaataa i Herc kontrolowali scenę Bronxu. Herc grał w nocnych klubach w East Bronx i w dzielnicach na Zachodzie. Grandmaster Flash i jego załoga Casanova kontrolowali South Bronx od 138 do 163 ulicy. Jednak Bambaataa postrzegał kulturę hip hopu jako drogę wyjścia z przemocy gangów i narzędzie czarnej i brązowej jedności. Zainspirowany podróżą zagraniczną i filmem ”Zulu” Bambaataa utworzył Universal Zulu Nation, który czerpał inspirację z czarnego nacjonalizmu, i motywów panafrykańskich, starał się wykorzystywać hip hop jako narzędzie organizacyjne przeciwko przemocy gangów. 

Pustostany Bronx 1970
DJ Kool – Let Me Clear My Throat

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.