Humor Art

Historia deskorolki

Wtorek 14.02. 2020 Historia Deskorolki. Pojawiły się po raz pierwszy w Kalifornii w latach 50. XX wieku, kiedy surferzy wpadli na pomysł, aby spróbować surfować po ulicach. Nikt tak naprawdę nie wie, kto stworzył pierwszą ”deskę” – wydaje się, że kilka osób wpadło na podobne pomysły w tym samym czasie. Kilka osób twierdziło, że najpierw wynalazło deskorolkę, ale nic nie da się udowodnić, a deskorolka pozostaje dziwnym spontanicznym dziełem.

Jedna z pierwszych desko-skrzyń
Deska z kołami

Ci pierwsi deskorolkarze zaczęli od drewnianych skrzyń lub desek z kołami na rolkach na podłodze. Jak można sobie wyobrazić, wiele osób ucierpiało we wczesnych latach skateboardingu . Skrzynie zamieniły się w deski i ostatecznie firmy zaczęły produkować pokłady z prasowanych warstw drewna – podobnie jak dzisiejsze pokłady deskorolkowe. W tym czasie jazda na deskorolce była postrzegana jako coś do zabawy po surfowaniu. W 1963 roku deskorolka cieszyła się największą popularnością, a firmy takie jak Jack’s, Hobie i Makaha zaczęły organizować zawody skateboardingowe. W tym czasie jazda na deskorolce polegała głównie na slalomie zjazdowym lub freestyle. Torger Johnson, Woody Woodward i Danny Berer byli w tym czasie znanymi deskorolkarzami, ale to, co zrobili, wyglądało prawie zupełnie inaczej niż dziś. Ich styl skateboardingu, zwany „freestyle”, bardziej przypomina tańczenie baletu lub jazda na łyżwach niż na deskorolce.

Torger Johnson

W 1965 roku popularność skateboardingu nagle spadła. Większość ludzi zakładała, że ​​jazda na deskorolce była modą, która wymarła, podobnie jak hula hop. Firmy produkujące deskorolki spasowały, a ludzie, którzy chcieli jeździć na deskorolce, musieli ponownie tworzyć własne deskorolki od zera. Ludzie nadal jeździli na deskach, mimo że trudno było znaleźć części, a deski były domowej roboty. Łyżwiarze używali glinianych kół do swoich desek, co było niezwykle niebezpieczne i trudne do kontrolowania. Ale potem w 1972 r. Frank Nasworthy wynalazł uretanowe koła do deskorolki, które są podobne do tego, z którego korzysta dziś większość łyżwiarzy. Jego firma nosiła nazwę Cadillac Wheels, a wynalazek wywołał nowe zainteresowanie deskorolką wśród surferów i innych młodych ludzi.

Plakat-Cadillac Wheels

Wiosną 1975 roku jazda na deskorolce przyspieszyła ewolucję w kierunku sportu, który widzimy dzisiaj. W Del Mar w Kalifornii odbył się slalom i freestyle w Ocean Festival. Tego dnia zespół Zephyr pokazał światu, czym może być jazda na deskorolce. Jechali na deskach, jak nikt nie miał w oczach, nisko i płynnie, a jazda na deskorolce zmieniła się z hobby w coś poważnego i ekscytującego. Zespół Zephyr miał wielu członków, ale najbardziej znane to Tony Alva, Jay Adams i Stacy Peralta. Ale to był tylko pierwszy duży skok w ewolucji skateboardingu. Zespół Zephyr i wszyscy skaterzy, którzy chcieli być tacy jak oni, sprawili, że wizerunek deskorolki stał się jeszcze bardziej ostry i dodał silnego nastroju anty-establishmentowego, który nadal pozostaje w deskorolce.W 1978 roku, zaledwie kilka lat od popularności tego nowego stylu zejścia na ziemię, Alan Gelfand (nazywany „Ollie”) wynalazł manewr który dał deskorolce kolejny rewolucyjny skok. Jego styl polegał na uderzaniu tylną stopą o ogon deski i skakanie, w ten sposób wyrzucając siebie i deskę w powietrze. Narodziny ollie, sztuczka, która całkowicie zrewolucjonizowała jazdę na deskorolce – większość dzisiejszych trików polega na wykonywaniu ollie. Trik nadal nosi jego imię, a Gelfand został wprowadzony do galerii sław deskorolki w 2002 roku.

Tony Alva

Pod koniec lat 70. deskorolka spotkała się z drugą popularnością. Wybudowano publiczne skateparki, ale ponieważ jazda na deskorolce jest tak niebezpieczną czynnością, stawki ubezpieczeniowe wymknęły się spod kontroli. To w połączeniu z mniejszą liczbą osób przybywających na skateparki zmusiło wielu do zamknięcia. W latach 80. skaterzy zaczęli budować własne rampy w domu. Jazda na deskorolce zaczęła być bardziej podziemnym ruchem, cały świat stał się ich skateparkiem. W latach 80. zaczęły pojawiać się mniejsze firmy deskorolkowe należące do skateboarderów. Dzięki temu każda firma mogła być kreatywna i robić wszystko, co chciała, a także wypróbowywać nowe style i kształty desek. Na początku lat 90. deskorolka prawie całkowicie przeniosła się na sport uliczny. Jego popularność rosła i zanikała, a podczas wzrostu w latach 90. przyszedł z bardziej surowym, nerwowym i niebezpiecznym nastawieniem. Zbiega się to z narastaniem bardziej wściekłej muzyki punkowej i ogólnym nastrojem niezadowolenia. Obraz biednego, wściekłego punk-skaterza wyszedł na powierzchnię głośno i dumnie. Co ciekawe, pomogło to tylko zwiększyć popularność skateboardingu. Jedną z zalet deskorolki jest to, że jest to bardzo indywidualna aktywność. Nie ma dobrego ani złego sposobu na jazdę. Deskorolka wciąż się rozwija, a skateboarderzy ciągle wymyślają nowe sztuczki. Deski ewoluują również w miarę, jak firmy starają się uczynić je lżejszymi i silniejszymi lub poprawić swoją wydajność. Jazda na deskorolce zawsze polegała na osobistym odkryciu i dążeniu do granic możliwości.

Ewolucja deskorolki
Tony Alva : ” Because I’m Awesome “

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.