Humor Art

HISTORIA JIU JITSU I JŪJUTSU (柔 術)

HISTORIA JIU JITSU I JŪJUTSU (柔 術) czyli krótka wiedza na temat Ninja- właściwe japońskie imię, jest tym, co wielu uważa za styl sztuk walki. Jako ogólny termin, jūjutsu, ukuty został w japońskim Edo perioud,  to sposób korzystania z całego ciała z elastycznością i subtelnymi ruchami, które można również zastosować do użycia różnych broni.Technika Jujutsu była również stosowana podczas uderzania wroga w zbroję, w sposób który nie spowodowałby obrażeń. Każdy ryū-ha dopracował swój system uderzeń i ciosów, a jak można sobie wyobrazić, niektóre były dobrze wyważone, a inne nie tak bardzo. Chociaż broń jest zintegrowana z jej praktyką, jūjutsu stosuje głównie taktykę unikania, elastyczności, ruchu i pozycjonowania, aby „kontrolować” atakującego, a nie niszczyć go. Jest to zgodne z pokojowym tematem okresu Edo.

Ninjutsu Kanji

Mówiąc historycznie, techniki jujutsu są głęboko osadzone w historii Japonii. “KojikiKronika starych faktów” została napisana w 712 r. W historii jūjutsu znajdujemy wiele odmian, ale techniki wszystkich ry ū -ha były zgodne z trzema zasadami. Pierwszym z nich jest kontrola krwi, ciosy tętnicze, uderzenia i ataki ścięgien wymierzone w Kyūsho . Inny używa mniej uderzeń i ciosów, a ostatnia i najwyższa zasada w ogóle nie używa ciosów. Ta ostatnia zasada wykorzystuje całkowite opanowanie ciała i ochronę centralnej linii ciała seichūsen. Podczas gdy jūjutsu obejmuje użycie broni, ostatecznym celem było opanowanie przeciwnika bez użycia broni i możliwość użycia tych technik na przeciwnikach w zbroi. Wszystkie te techniki wykorzystują moment braku równowagi podczas ćwiczenia dużej wiedzy z zakresu fizyki ciała i elastyczności. Badając zastosowania jūjutsu , ważne jest, aby zrozumieć, że nie ograniczają się one do walki bez broni, jūjutsu wzywa również do użycia broni takiej jak kusari fundo, (ukryta broń), jutte, tetsuken (żelazna pięść), bankoku choki (topór).

Wojownik ninja (współczesne wyobrażenie)

Gdyby dziecko urodziło się w rodzinie ninja, jego trening ninjutsu rozpocząłby się w dzieciństwie. Sztuka została przekazana z ojca na syna jako zawód i powstało wiele wielkich klanów ninja. Tajemnice tych klanów były ściśle strzeżone. Członkowie jednego klanu często wynajmowali jednego lorda, a zatem walczyli przeciwko wojownikom, zatrudniając innego lorda. W takich sytuacjach zawsze opłaca się mieć kilka tajemnic w torbie sztuczek, które nie są powszechnie znane innym. Ninja przeszedł rygorystyczne szkolenie, by nauczyć się technik ninjutsu w tajnych obozach, zwykle ustawianych w górach. Szkoły były rozproszone w środkowej Japonii, a większość z nich znajdowała się w prowincjach Iga i Koga. Codzienny trening ninjutsu koncentrował się na biegłości w posługiwaniu się mieczem, łukiem i strzałą, włócznią. Szczególną uwagę zwrócono również na wspinanie się po ścianach, przekraczanie rzek i stosowanie specjalnych urządzeń. Nauczyli się też, jak zostać jeźdźcami-ekspertami.

Shinobi

Nieżyjący już Seiko Fujita, który twierdził, że jest czternastym mistrzem szkoły nogautsu w Koga, powiedział, że ninja może przejść ponad 500 km między Edo (obecnie Tokio) a Osaką w ciągu trzech dni. Aby poprawić szybkość i umiejętności chodzenia, ninja ćwiczył pochylając swoje ciało do przodu lub na bok, aby był zmuszony iść szybko, aby zachować równowagę. Trening Ninjutsu obejmował także chodzenie z geta (drewniane sandały) po lodzie, aby osiągnąć idealną równowagę talii i cichy stąpanie. Sandały ninja zostały specjalnie wyściełane bawełnianą szmatką, aby mógł bezszelestnie chodzić i skakać. Spacerując po boku konstrukcji, ninja przycisnął plecy do ściany i odsunął się na bok, aby zapobiec wykryciu.

Współczesne wyobrażenie wojownika ninja

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.